De lo-fi pop van Robbie & Mona verzoent euforie met een naargeestig randje. Deze nevelige liedjes klinken alsof je je in een verlaten luxe villa van een beroemd persoon bevindt tijdens de zombie Apocalyps: alle prachtige meubels en kunst bedolven onder een dikke laag stof. Gezien de omstandigheden voelt het vreemd genoeg toch als een soort afgebakend paradijs. Robbie & Mona roepen een kinderlijk plezier op uit situaties van verveling of uitzichtloosheid, en laten we eerlijk zijn, dat is mooie vorm van verzet an sich.

Robbie & Mona’s lo-fi pop combines euphoria with a gloomy edge. These hazy songs sound like you’re in an abandoned luxury villa belonging to a celebrity during the zombie apocalypse: all the beautiful furniture and art covered in thick layers of dust. Strangely enough, given the circumstances, it still feels like a kind of demarcated paradise. Robbie & Mona evoke a childlike pleasure from situations of boredom or hopelessness, and let’s be honest, that’s a nice form of resistance in and of itself.